แอ้ View my profile

ความเดิมตอนที่แล้ว..

 

          เช้า แอ้ตื่นตีห้าครึ่งมารอดูตะวัน (จะตื่นเช้าไปไหน) อากาศทั้งหนาวทั้งชื้น เล่นเอาหวัดกินจนต้องหายใจทางปากตลอดเวลาค่ะ จริงๆ แล้วปากแบ็งมีภูมิประเทศที่สวยมาก แต่ที่นี่กลับมีหน้าที่เป็นแค่เมืองท่า สำหรับคนแรมทางแค่ชั่วคืนเท่านั้น แถมยังคิดราคาโขกสับอีก



          เฮือนพักฝั่งตรงข้ามเปิดเครื่องปั่นไฟตั้งแต่หกโมงเช้า

 

 

          ยามเช้าที่ปากแบ็ง ฟ้าเริ่มสว่าง เฮือนพักสาลิกาอยู่ติดแม่น้ำอย่างนี้เลย รู้สึกจะวิวดีกว่าใครๆ แล้วแหละค่ะ

 

 

 

          แม่เฒ่าว่าเรือจะออกตอน 8 โมงเช้า แต่เลทแน่นอน แต่เราก็ควรที่จะไปหาที่นั่งไว้ก่อนอยู่ดี ดังนั้นเราจึงเก็บข้าวของ และหาอะไรทานกันแต่เช้า แอ้นึกว่าแม่เฒ่าจะพานั่งทานข้าวร้านสวยๆ (ที่แอ้ทานเมื่อเย็น) แต่แม่เฒ่ากลับพาเดินขึ้นเนินไปเรื่อยๆ ค่ะ

 

 

 

          ที่นี่มีที่พักมากพอเชียวค่ะ คนขึ้นเรือมาร้อยกว่าคน หายไปยังเฮือนพักแต่ละหลังทีละคนจนหมดเกลี้ยง เราเดินผ่านเฮือนพักแต่ละหลัง ฝรั่งหน้าตาคุ้นๆ นั่งจิบกาแฟกับขนมปังฝรั่งเศสชิ้นใหญ่ (ซึ่งมีขายทั่วทุกแห่งในลาว) บางคนก็กำลังเช็คเอาท์ แบกกระเป๋าใบโตผ่านเราไป


          ถึงตลาดแล้วค่ะ.. เหมือนบ้านเราเลย แต่ของที่ขายจะแปลกๆ หน่อย เป็นครั้งแรกที่เราได้ใช้แบงค์เล็กค่ะ
ปาท่องโก๋เคลือบน้ำตาลคู่ละ 500 ทอดไว้นานไปหน่อยเลยเย็นๆ แต่ก็อร่อยมากค่ะ (จริงๆ ขอสารภาพว่าแอ้กินอะไรก็อร่อย ให้แนะนำอาหารนี่งงตายแน่)

 

 

 

 

 

          แอ้อยากได้ข้าวเหนียวหมูปิ้ง แม่เฒ่าพาไปร้านนี้ค่ะ.. หมูปิ้งใหญ่มากๆ ไม้ละประมาณ 8000 นะคะ จำไม่ค่อยได้ แอ้ซื้อมาสองไม้ ได้ข้าวเหนียวมาอีก 6000 ได้เยอะมากๆ ก้อนเท่าชามก๋วยเตี๋ยวเลย

 

 

          เมื่อช็อปปิ้งพร้อมชมเมืองปากแบ็งยามเช้าเสร็จแล้ว เราก็เดินไปลงเรือกันค่ะ แอ้เอาของวางไว้ที่เฮือนพัก ก็เลยกลับไปเอา มีหลิงหลิงตามไปเป็นเพื่อน แวะซื้อคิทแคทอีก 2 ชิ้น เอาไว้เป็นเสบียงระหว่างทาง.. เท่านี้ก็พร้อมแล้วค่ะ สำหรับการเดินทางช่วงต่อไป

 

 

 

วันที่สองของการเดินทาง ปากแบ็ง - หลวงพระบาง
(เห็นในเว็บเขียน ปากเบง Pakbeng แต่คนลาวที่แอ้คุยด้วย เหมือนจะออกเสียงว่าปากแบ็งเลยนะคะ แล้วตอนนี้แอ้ก็ติดคำนี้ไปแล้วด้วยสิ)

 

          เมื่อเราลงไปที่เรือนั้น ฝรั่งไปนั่งยึดหัวหาดด้านในเรือไว้เกือบหมดแล้ว เราต้องนั่งตรงบริเวณหัวเรือ ซึ่งเปิดพื้นขึ้นมาได้ เป็นที่เก็บของ พอเก็บของเต็มช่องใต้ท้องเรือแล้ว คนเรือก็ปิดพื้น แล้วเอาเก้าอี้ (ที่เก็บไว้บนหลังคา) มาตั้งเรียงๆ กันเป็นสองแถวได้อีกเป็นสิบตัวเลยค่ะ

 

 

 

 

          หลิงหลิงพอสนิทกันดีแล้ว ก็เริ่มเอาแต่ใจตัวเองนิดหน่อยค่ะ แอ้ก็อึดอัดนิดๆ นะคะ แต่ไม่ได้มากมายอะไร ถ้าจะบอกว่าไม่อึดอัดเอาซะเลยก็คงจะโกหกแล้วแหละ ไม่ใช่นางงามเนาะ บางทีอยากถ่ายรูป แต่หลิงหลิงก็แกล้งบังเล่นๆ อะไรประมาณนี้ค่ะ แต่รู้นะว่าจริงๆ น้องไม่มีอะไรหรอก แค่อยากให้เล่นกับเขา เรือนานๆ อย่างนี้ สำหรับเด็กเล็กๆ คงจะรำคาญน่าดูเหมือนกันค่ะ แอ้ก็เลยให้หลิงหลิงเอากล้องไปถ่ายรูปซะเลย เพราะว่าเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้เขาเงียบได้บ้างค่ะ



แต่ปรากฏว่า....



เด็กอย่างหลิงหลิงคุ้นเคยกลับกล้องแอ้เร็วมากๆ (SLR-like) ถึงขนาดถ่ายได้ กดดูได้ เปลี่ยนจาก LCD เป็น View finder ได้ แค่สอนครั้งเดียวเท่านั้น..



และนี่คือประมวลภาพที่หลิงหลิงถ่าย (ไม่ได้ Crop ค่ะ)

 

 

 

 

รู้สึกรูปที่หลิงหลิงถ่าย ได้อารมณ์การเดินทางมากกว่าที่แอ้ถ่ายละมั้งเนี่ย..




แอ้อยากรู้จังว่าจะมีคนสงสัยไหม..ว่าน้องปูที่แอ้บอกไว้แต่แรกหายไปไหน..
นานๆ ทีจะเจอคนคอเดียวกันค่ะ น้องปูนี่ยอดยุทธจักรแห่งการเที่ยวมึนอีกคนหนึ่งเลยนะคะ
คือเราเดินทางออกจากกรุงเทพฯ เกือบๆ จะเวลาเดียวกัน แต่เข้าลาวคนละทางค่ะ
ไว้น้องปูเขียนบล็อกเสร็จแล้ว แอ้จะลิงค์ให้อ่าน เผื่อว่าสนใจว่าการเดินทางของน้องเป็นยังไงบ้าง..



แต่เรานัดกันอย่างนี้ค่ะ (นัดทางอีเมล คำเดียวไม่มีย้ำ)



"เย็นวันที่สองของการเดินทาง เราจะไปดูพระอาทิตย์ตกดินด้วยกัน ที่พูสี หลวงพระบาง"




          จากการนัดหมายแบบสุดจะกวนของแอ้กับน้องปู ทำให้การเดินทางวันที่สองในแม่น้ำโขงนี้ (ไม่ใช่เส้นที่เลียบประเทศไทยนะคะ แม่น้ำช่วงนี้แยกเข้าสู่ประเทศลาวมาตั้งแต่วันแรกๆ ที่ปากท่าแล้ว) แอ้มีความรู้สึกกดดันนิดหน่อย ว่าเรือที่เดินทางแบบชิลๆ ซะมากมายนี้ จะพาแอ้ไปถึงหลวงพระบางทันพระอาทิตย์ตกไหมละนี่ แถมพูสีอยู่ไหนก็ยังไม่ค่อยจะแน่ใจนัก..



นักเดินทางเริ่มทยอยขึ้นเรือไปยังแต่ละจุดหมายค่ะ

 

 

          ฝรั่งบางคนที่เริ่มคุ้นหน้า ได้พยักหน้าทักทายกันมาเกือบสองวัน ก็แบกเป้ใบโต เดินย่ำหาดทราย ไปสู่หมู่บ้านเล็กๆ ท่ามกลางขุนเขาที่เราไม่แม้แต่จะรู้ชื่อ อยากรู้เหมือนกันว่าเขาจะไปยังไงต่อ และมันจะสนุกดีไหม เพราะแอ้ก็อยากทำอย่างนั้นบ้าง แต่ต้องให้มีเวลามากกว่านี้หน่อยนะคะ เผื่อมีอะไรผิดพลาดไง (ตอนนี้ทำไม่ได้ งานการยิ่งต้องสงวนเอาไว้ให้ดีอยู่ด้วย)

 

 

          จากปากแบ็งมา โขดหินที่กีดขวางในน้ำมากขึ้นและใหญ่ขึ้น เริ่มมองเห็นความอันตรายของการล่องแม่น้ำโดยไม่คุ้นเคยชัดเจนเลยค่ะ เพราะว่าหินนั้นจะโผล่มากน้อยตามระดับน้ำขึ้นลง แสดงว่าส่วนที่ซ่อนอยู่ใต้น้ำที่มองไม่เห็นนั้น ต้องอาศัยความชำนาญ และสติของผู้ขับเรืออย่างแท้จริง จึงขอย้ำอีกทีค่ะว่า Rapid Boat น่ากลัวมาก เพราะว่าเรือนั้นเร็วเกินไป แอ้ว่าถ้าเจอปัญหาอะไร น่าจะแก้ยากแล้วค่ะ 

 

 

 

 


          เมื่อเวลาใกล้เย็น ฝรั่งเริ่มชะเง้อคอว่า "ฮอดหลวงพระบาง" แล้วหรือยัง แอ้กับหลิงหลิงก็ชะเง้อด้วยค่ะ ทริปนี้แอ้รู้สึกคุ้มค่ากับการตัดแว่นใหม่มากเลยค่ะ มองไปทางไหนก็ชัดเจนสดใส สมชื่อแว่นที่เจ้าชินเพื่อนที่ทำงานตั้งให้ว่า 'เนตรอินทรี'

 

 

          ใกล้ถึงหลวงพระบางจะมีแก่งมากขึ้น จำนวนผู้โดยสารลำนี้มีมากเกินไปสักนิดหน่อย ทำให้มีน้ำสาดเข้ามาทางด้านซ้ายของเรือ ซึ่งเป็นด้านที่ไม่ถูกแดด จึงมีคนไปนั่งมากกว่าด้านขวา (แอ้กับหลิงหลิงอยู่ขวา) พอใกล้ถึงแก่งท้ายๆ พี่สาวภรรยาเจ้าของเรือ เดินมาหาแอ้ หน้าตากังวล บอกว่า 'เจ้าเป็นผู้เดียวในเรือนี้ที่พูดได้ทั้งลาวทั้งอังกฤษ ช่วยบอกฝรั่งหน่อยให้ย้ายมานั่งด้านขวาบ้าง เพราะกลัวเรือล่ม ดูสิเรือเอียงแล้ว'


โห.. ไอ้แอ้เครียดเลย.. ภาษาอังกฤษชั้นยิ่งสำเนียงกระเหรี่ยงอยู่ด้วย.. แต่ก็ลองบอกเขานะคะ เขาย้ายอยู่สองสามคน แบบไม่สนใจอะไรเลย.. โชคดีที่คนขับเรือเก่งมาก เอียงกระเท่เร่เข้าแก่งเลยแหละ..


แต่ก็รอดกันมาจนได้... ฟิ้ววว..





จากผิวน้ำสะท้อนแสงระยิบระยับสีเงิน.. ก็กลายมาเป็นสีทองแล้ว..

 

 

 

          ก่อนเรือจะเทียบท่า แอ้ขอที่อยู่กับเบอร์โทร.ของหลิงหลิง และแม่เฒ่า กะว่ากลับถึงกรุงเทพฯ แล้วจะอัดรูปของหลิงหลิงส่งไปให้ แต่คงต้องหัดเขียนลาวด้วย ไม่งั้นน้องคงอ่านไม่ออกแน่ๆ เลยค่ะ


กอดและหอมแก้มหลิงหลิงหนึ่งที และไหว้แม่เฒ่าอย่างงดงามตามประเพณีไทย แล้วรีบเผ่น
เพราะแม่เฒ่าจะรอขึ้นเรือเป็นคนสุดท้ายอีกแล้วสิ..

 

 

 

 

ก้าวแรกหลวงพระบาง


          เมื่อลงจากเรือได้สำเร็จ (ถ้าคุณเคยเดินทางพร้อมฝรั่งแบ็กแพ็คจำนวนมาก คุณจะรู้เลยว่า มันยากมากกับการจะฝ่าดงฝรั่ง ที่แบกสัมภาระใหญ่มากๆ และทุกคนอยากจะไปคนแรกเหมือนกัน ทั้งๆ ที่เขาเองก็ยังแบกของไม่เรียบร้อยดี) แอ้กางแผนที่เล็กๆ ที่พรินท์มา แล้วก็พบว่าพูสีนั้นไม่ได้อยู่ห่างจากท่าเรือเลย
          แม่เฒ่าสั่งไว้ว่า ถ้าจะขึ้นรถจัมโบ้ ก็อย่าให้ราคาเกิน 5000 นะ (20 บาท) พอขึ้นถึงริมถนนถามรถจัมโบ้ เขาจะเอา 10000 นั่นยังไม่พอ เขาบอกจะรอให้เรียกฝรั่งอีกสามสี่คนให้เต็มรถ.. แอ้ยืนงงๆ เพราะว่าอยากจะทำเวลาให้ดีที่สุด พระอาทิตย์ก็จะตกแล้วด้วย



          อยู่ๆ มีหนุ่มลาวมายืนข้างๆ แล้วถามว่า คุณจะไปไหน แอ้บอกว่า พูสีค่ะ เขาบอกว่า เดินไปนิดเดียวเองนะ อย่าขึ้นรถเลย แล้วบอกทางให้เดิน เลี้ยวซ้าย ตรงไปก็ถึง แอ้ขอบคุณแล้วรีบเดินไปเลยค่ะ..

          พอเลี้ยวซ้าย และตรงมาจนสุดถนนก็เจอเข้ากับตลาดนัดสวยๆ ที่กำลังเปิดร้าน คนที่เดินไปมา เป็นนักท่องเที่ยวชาวไทยเยอะมากๆ ค่ะ

 

 

          แอ้ถามทางแล้วเดินไปทางขวาอีกนิด ก็เจอเข้ากับทางขึ้นพูสี พร้อมกับมีคนนั่งเหนื่อยอยู่เป็นระยะ
เอาวะ แบกกระเป๋าอยู่ด้วยสิ .. ว่าแล้วก็วิ่งขึ้นเลยค่ะ

..

..

แล้วก็หมดแรงอยู่ตรงชั้นสอง คือเกือบครึ่งทางถึงยอด หมดแรงจริงๆ ค่ะ แบบว่าหายใจไม่ทันแล้ว (ก็เล่นวิ่งแบกกระเป๋าขึ้นบันไดนี่เนาะ ไม่ได้ดูสังขารตัวเองเล้ย..)

 

 

          นั่งตรงนี้ กะว่าจะส่ง SMS หาน้องปู บอกว่าพี่ขึ้นไม่ไหวแล้ว จะรอตรงนี้ ..  ก็พอดีน้องโทร.เข้ามา บอกว่า เดินไปหาแอ้ที่ท่าเรือ ..  ตกลงเรานัดเจอกันที่ตีนพูสี แอ้ไปเข้าห้องน้ำ และยืนมองดูพระอาทิตย์ตกอย่างสวยงามที่ชั้นสองของพูสีนี่เอง..

 

 

 

          น้องปูมาทันเก็บซากไอ้แอ้ แล้วก็พากันเดินไปที่เกสต์เฮาส์ เพื่อวางข้าวของซะก่อน ตอนนั้นแอ้เหนื่อยมากๆ เลยค่ะ (ไอ้ความฝันจะเดินป่าขึ้นเขา ถ้าแค่พูสียังไม่รอด แอ้ว่าคงต้องฟิตร่างกายใหม่หมดค่ะ)

 

          มาถึงเกสต์เฮาส์แล้ว ราคาถูกมากๆ ห้องละ 250 บาท น้องปูนอนมาแล้วคืนหนึ่ง เพราะว่ามาถึงก่อน แถมยังเที่ยวหลวงพระบางซะเกลี้ยง แต่แอ้ไม่มีเวลาเที่ยวอย่างน้องปูแล้ว คงต้องอาศัยอ่านบล็อกน้องปูแทน (น้องปูก็มาอ่านบล็อกพี่เอาแล้วกันส่วนของการเดินทางทางเรือนะ)

 

เราก็ขำๆ กันนะว่า มีใครทำได้บ้าง ใช้เวลา 4 วัน แต่เดินทางได้ถึง 6 วัน มีทางเลือกให้เลือกซะด้วย..

 

          อาบน้ำแล้ว เราก็ออกเดินหาอะไรทาน ฟ้าก็มืด อากาศเย็นลง เมืองหลวงพระบางยามค่ำคืนมีแต่
แสงไฟเหลืองๆ และเหล่าฝรั่งแรมทางเต็มไปหมด น้องปูคล่องแคล่วซอกซอยอย่างยิ่ง พาเดินลัดเลาะดูที่พักสวยๆ แม่น้ำโขง และแม่น้ำคาน มีให้เห็นได้ทั้งสองฝั่งของเมืองค่ะ

 

แล้วก็ไปทานอาหารบุฟเฟต์ราคา 5000 kip เป็นพวกข้าวผัด หมี่ผัด ซึ่งไม่ใส่เนื้อสัตว์เลยค่ะ

 

 


คืนก่อนวันพระใหญ่ พระจันทร์เกือบเต็มดวง ส่องแสงจัดจ้ามาก

 

 

 

          ทานข้าวเสร็จ เราก็ไปเดินชมเมือง ชมตลาดนัดสวยๆ ที่ข้าวของเหมือนกันหมดทุกร้าน ราคาเดียวกัน ต่อได้ แต่ว่าต่อได้เท่ากันหมดทุกร้าน คือถ้าใครชอบต่อรองราคา ใช้กับเมืองลาวไม่ได้ผลค่ะ เขาบอกเป็นเสียงเดียวกันว่า โดนกำหนดราคาไว้แล้ว (โดยทางการ ?) ไม่สามารถลดกว่านี้ได้ คือถ้าไม่ซื้อก็ไม่เป็นไร เขาลดได้เท่านี้จริงๆ

 

          ของที่หน้าเขาพูสี ราคาไม่ค่อยถูกนัก จริงๆ พวกผ้าพันคอหรืออะไรประมาณนี้ ที่ท่าเสด็จตรงหนองคาย หรือตลาดนัดเล็กๆ ข้างวัดพระธาตุหลวงที่เวียงจันทน์ยังถูกกว่ามากเลยค่ะ

 

 

 

 

สะพานข้ามแม่น้ำคาน
สะพานที่นี่คิดเงินค่าข้ามแทบจะทั้งหมดเลยค่ะ

 

 

          เดินต่อจากหน้าเขาพูสีไปสักหน่อย ก็จะถึงตรงส่วนที่เป็นเหมือนถนนข้าวสารบ้านเราค่ะ มีบาร์น่านั่งเรียงรายเต็มไปหมด แต่เราไปนั่งร้านเครปกัน กินน้ำปั่นคนละแก้ว.. ซึ่งแอ้ทะลึ่งสั่งกล้วยปั่นช็อคโกแลต คือหวานเกิน จนกินไม่ได้เลยค่ะ ได้แต่อาศัยนั่งชมเมืองไปอย่างนั้น

 

 

 

          ถ้าเทียบเวียงจันทน์ เหมือนกรุงเทพฯ หลวงพระบางก็น่าจะเทียบได้กับอยุธยา ซึ่งเป็นกรุงเก่า แต่อยุธยาบ้านเราเป็นเมืองวัฒนธรรม เรายังอนุรักษ์ความเป็นไทยไว้ แต่หลวงพระบาง (ในจุดที่แอ้ไปสัมผัสนะคะ) กลายเป็นเมืองท่องเที่ยวของฝรั่งไปแล้ว..

 

 

          ได้เวลาดี เริ่มง่วง เราก็กลับเกสต์เฮาส์กันค่ะ แอ้หลับสนิทมากๆ เพราะเหนื่อยมาก แต่ก็ไม่ลืมเตือนน้องปูว่า ถ้าเจออภินิหารการละเมออะไรตอนดึกๆ ก็ไม่ต้องกลัวนะ มันเป็นธรรมดาของแอ้เองแหละ ฮ่าๆๆ

 

 

--------------------------------

ตอนหน้า เราจะได้เห็นวังเวียงกันแล้ว.. (สถานที่จริง) สวยมากๆ เลยนะคะ แต่รูปฝีมือแอ้คงได้แค่พอถ่ายทอดบรรยากาศบางส่วนเท่านั้น.. จะรีบมาต่อโดยพลันค่ะ

Comment

Comment:

Tweet

open-mounthed smile open-mounthed smile

#19 By mp3 (222.123.143.55) on 2009-07-08 16:09

ตีมือซ้ายอยู่ห้านาทีแล้วไปนั่งเม้ากับเพื่อนคร้าบ..
อันนี้เราเรียกว่า กิจกรรมตีแบด
big smile

#18 By แอ้ on 2009-02-18 17:32

R-Lo มาแล้วนะจ้า ช้าไปหน่อยนะคิคิ
รูปที่น้องหลิงๆ ถ่าย ดูแล้วทึ่ง จริงๆค่ะ

แต่น้องแอ้ ก็เก่งมั๊กๆค่ะ ที่สามารถเอาถึงรูปและความรู้สึกกลับมาฝากพี่ๆน้องๆเพื่อนๆ ได้แบบนี้

เยี่ยมไปเลยค๊า

ว่าแต่บอกว่าเดี้ยง แล้วไปตีแบดได้ไงหว่า งง นิ๊

#17 By ~Pare~ on 2009-02-18 17:10

พี่ว่าเท่าที่ดู งานฝีมือที่หลวงพระบางนี่ มีชิ้นที่ฝีมือดีๆ เยอะเลยนะ
อย่างงานปัก หรือผ้าทอเนี่ยอย่างสวยเลยอะ (เกือบสติแตกซื้อผ้าไหมกลับมาแล้ว แต่ท่องไว้ว่าเกินงบๆๆๆ)
ถ้าเก๋ไปเจอสงสัยได้หิ้วกลับบ้านเพียบแน่เลย

ไม่เหมือนแถวเวียงจันทน์ พี่ว่าของที่ขายมันโหลๆ ไปหน่อย หรือคิดไปเองก็ไม่รู้นะ
open-mounthed smile

#16 By แอ้ on 2009-02-18 15:50

เอ เก๋จะดูผิดรึเปล่าเนี่ย มองอีกทีก็เหมือนผ้าพันคอแฮะconfused smile

#15 By คนใน on 2009-02-18 15:29

รูปจ๋วยอีกแล้วพี่แอ้ เห็นตลาดนัดแล้วตาลุกวาว อยากซื้อผ้าถุงอ่ะ สีสันแสบแสนจริงๆ คราวก่อนไปซื้อตรงช่องเม็กอ่ะ โหลนึง แต่ดูจากรูปพี่แอ้แล้ว ลายที่นี่เจ๋งกว่าอ่ะค่ะsurprised smile

#14 By คนใน on 2009-02-18 15:28

สวัสดีค่ะคุณแอ้

ขอบคุณมากค่ะที่แวะไปที่บลอคของฉัน surprised smile

ได้อ่านเอนทรีท่องเที่ยวของคุณแล้วรู้สึกเพลิดเพลินไปด้วยเลยค่ะ

ภาพถ่ายของคุณแอ้ก็สวย ถ้าสักวันมีโอกาสได้ไปเที่ยวอย่างนี้คงจะวิเศษมากแน่ๆ เลย

#13 By a lass and her umbrella on 2009-02-18 11:04

ว่าจะนอนพอดี..
แวะไปอ่านก่อนเล้ย..

(น้องปูนอนดึกจังเลยจ้า)
big smile

#12 By แอ้ on 2009-02-18 00:52

เดินทางออกรสจริงๆค่ะ
ทางบกกับทางเรือมาผสมกันก็กลมกล่อมดีนะคะ

บันทึกปูเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ
ตามลิงค์ข้างล่างนี่เลย
http://yozenabe.spaces.live.com

#11 By babyshampoo (58.9.52.182) on 2009-02-18 00:48

น้องนัทเอาบี๋ใส่เป้ไปด้วยเล้ย.. cry
(เอามารีอาใส่อีกช่อง)


เมื่อวานโทร.หาหลิงหลิงด้วยล่ะ.. จริงๆ จะโทร.ตั้งแต่แรกแล้วค่ะ
แต่เพิ่งโทร.ออกต่างประเทศเป็น sad smile

#10 By แอ้ on 2009-02-17 19:34

cry เห็นในจู๋แล้วมาอ่านอีกที แล้วยังรู้สึกอ๊างค์มาก ๆ เลยค่ะพี่แอ้



อยากไปอ่า แต่แบบเป็นคนมีภาระค่ะ sad smile

#9 By tara on 2009-02-17 02:18

ตอบน้องแอ้ >> เดินทางใกล้ๆ กันอีกแล้วค่ะ ต้นเดือนหน้าได้ฤกษ์ไปทะเลแล้ว.. คิดถึงทะเลแล้วจ้า..
cry


ส่วนที่เที่ยวแล้วก็บาดเจ็บไปเรื่อยๆ นั่นคือประมาทล้วนๆ เลยค่ะ เอาสนุกอย่างเดียว ไม่ค่อยจะดูสังขารเลย.. sad smile
(คราวหน้านะคราวหน้า จะระวังมากกว่านี้)

#8 By แอ้ on 2009-02-16 22:09

พี่แอ้คะ ไปเที่ยวทีไร
ทำไมเดี้ยงกลับมาทู้กทีคะ

ทริปหน้าดูแลตัวเองด้วยเน้อ!

ส่วนทริปหน้าของน้องแอ้
"เกาะล้าน" ครั้งที่ 2 ค่ะ
แต่ยังไม่ได้กำหนดวันเรยยย double wink

#7 By Nong-Takrai on 2009-02-16 19:59

ลืมตอบคุณกระเจียวว่า..

เหนื่อยและบาดเจ็บด้วยค่ะ กลับมาด้วยสภาพเดี้ยงหนักกว่าเดิมเลยแหละ แต่สนุกมากๆ (ขนาดว่าเป็นทัวร์ชะโงกซะเยอะนะคะ คืออยู่บนรถเรือตลอดเลย)

ส่วนลาวใต้ของคุณมุมเล็กๆ

ขอลิสต์คำถามก่อนนะคะ cry

#6 By แอ้ on 2009-02-16 17:39

ในกรณีนั้น หลิงหลิงหมายถึง ยายหรือย่าครับ....
ภาษาลาวมีอะไรซ่อนอยู่เยอะแยะครับ....




ลาวใต้สวยนะครับ....
อยากทราบอะไรถามได้เลย...
big smile
แอ้เรียกแม่เฒ่าตามหลิงหลิงค่ะ แต่เวลาคุยกับแกตรงๆ จะเรียกว่า "แม่" เฉยๆ เพราะได้ยินคนหนุ่มสาวเรียกคนแก่ (แม้จะไม่รู้จักกัน) ว่าแม่ล่ะ big smile

ภาคสามใกล้เสร็จแล้วค่ะ ค่อยๆ ปล่อยเนอะ..
เดี๋ยวอ่านไม่ทันกัน เพราะคนเขียนขี้โม้เกิน
confused smile


ปล. แอบเห็นในบล็อกคุณมุมเล็กๆ (ซึ่งหวานมาก) มีรูปลาวใต้ด้วย.. น่าไปจังค่ะ..cry

#4 By แอ้ on 2009-02-16 17:30

มีแผนจะไปอยู่เหมือนกันเลย....





แลกเปลี่ยนเพิ่มเติมเป็นเกร็ดครับ....
คำว่า "แม่เฒ่า" ในทางภาษา (literally)มักหมายถึง แม่ยาย หรือแม่สามี....
กรณีหมายถึงผู้ใหญ่ เรียก "แม่ยา" ก็น่ารักดีครับ....

big smile
big smile ..มีลุ้นว่าจะไปทันเพื่อนรึป่าวน๊า..ลุ้นแทน..เหนื่อยเลย..เอิ๊กๆ question

รูปที่เด็กน้อยถ่ายก็ได้อารมณ์ไปอีกแบบค่ะ..ทุกคนเป็นธรรมชาติดี..ได้เห็นบรรยากาศการเดินทางโดยเรือชัดเจนดี..

แต่โดยสรุปแล้ว คุณแอ้น่าจะเหนื่อยมาก..แต่ได้อรรถรสในการเดินทางดีค่ะ ..ชอบจัง..


รูปถ่ายที่ปากแบ็งสวยทุกรูป มีหมอก และอากาศน่าจะดีมาก

รออ่านเอนทรี่หน้าค่ะ..

Hot! Hot!
ยาวแบบนี้ แปะโป้งไว้ก่อน อ่านในที่ทำงานม่ายด๊าย cry

#1 By bakabo ลั๊ลล๊า~ on 2009-02-16 15:51

Recommend