Littlest Blog

..

          วันนี้แอ้มีฮาวทูมาฝากค่ะ

          (สำหรับท่านที่เริ่มคิดว่า ตกลงไอ้แอ้มันจะกลับมาจากอีกโลกนึงของมันอย่างถาวรรึยัง เนื่องจากอัพถี่มากขึ้น อันนี้แอ้ยังตอบไม่ได้นะกั๊บ แต่จะพยายามให้ดีที่สุดค่า)

..

..

          คุณเคยหรือไม่ ที่กดดูลิสต์ในมือถือเล่นๆ ตอนรถติดแล้วพบว่ามีเพื่อนอีกหลายคนที่ไม่ได้คุยกันนานแล้ว ?

          คุณเป็นอีกคนหรือไม่ ที่มีบ้านอยู่ต่างจังหวัด และพบว่าตัวเองกลับบ้านน้อยมาก เมื่อเทียบกับระยะทาง และเวลาว่างที่แท้จริง ?

          คุณลืมวันเกิดเพื่อนสนิท และต้องรีบซื้อของที่แพง และไม่เหมาะสมในวินาทีสุดท้ายเพราะกลัวเพื่อนจะงอนหรือไม่ ?

..

..

          แอ้เคยเป็นหมดนั่นเลย จะอ้างงานยุ่งหรือเหตุผลใดๆ ก็เท่านั้น แอ้ได้ตระหนักในปีหนึ่งของการทำงานว่า ตัวเองกลับบ้านที่อยู่แค่โคราชเนี่ย น้อยมากๆ ปีนั้นแอ้กลับบ้าน 3 ครั้งได้ ซึ่งพ่อแม่ย่อมไม่ว่าอะไรเพราะเห็นว่าเราทำงาน แต่ความจริง เราควรทำได้ดีกว่านั้นมิใช่หรือ เอาไว้วันหลังแอ้จะเล่าเรื่องของอาจารย์ที่รักมากท่านหนึ่งให้ฟัง ว่าแอ้ละเลยด้วยคำว่า "เอาไว้ก่อน" จนทำให้ตัวเองต้องเสียใจอย่างไรค่ะ

          หลังจากวันที่พบว่าตัวเองกลับบ้านเพียงปีละ 3 ครั้ง แอ้ก็เลยสร้างแนวทางของตัวเองขึ้น เพื่อ "ลดช่องว่าง" ระหว่างตัวเองและคนที่เรารักและห่วงใย ลดความคิดถึงลง โดยเพิ่มความใกล้ชิดให้มากขึ้น ลองมาดูกันนะคะว่า มีอะไรง่ายๆ ที่เราพอจะทำได้บ้าง ในขณะที่ภาระหน้าที่ต่างๆ ก็ยังเยอะแยะมากมายอย่างในทุกวันนี้

1. อย่าห่างเหินกับครอบครัว

          กำหนดตัวเอง กลับบ้านเดือนละ 1 ครั้ง หาวันที่หยุดยาวอยู่บ้านให้มากขึ้นด้วย (อันนี้ทำได้เพราะอยู่โคราชนะคะ ใครที่ห่างไกลกว่านั้นคงลำบากกว่าแอ้อีก) ผลที่ได้รับคือครอบครัวมีความสุขค่ะ ไม่รู้สึกเลยว่าห่างไกลกัน เพราะว่ากลับไปป่วนบ่อยๆ จนแม่เบื่อหน้า หลานๆ ก็เบื่อป้า อิอิ

2. วันเกิดคนใกล้ชิด จดลงปฏิทิน

          แอ้ว่าเพื่อนๆ และคนรอบตัวเราไม่หวังอะไรมากมายกับของขวัญวันเกิดหรอกค่ะ สำคัญที่เราจำได้ และเอ่ยปากทักมากกว่า ปัจจุบันมีโปรแกรมมากมายที่เตือนวันเกิดเพื่อน (เช่นฮิห้า เอฟบี และอื่นๆ ) แต่ถ้าเราจด และจำไว้ก่อน เปิดดูตอนต้นเดือนทุกเดือน ลองเตรียมการ์ดทำมือไว้ให้ ถ้าเอาไปล่าลายเซ็นให้เป็นแก๊งได้ การ์ดจะยิ่งศักดิ์สิทธิ์ยิ่งขึ้น หรือหากไม่ได้เจอกับเจ้าของวันเกิด SMS ช่วยท่านได้ค่ะ

3. นัดเจอเพื่อนสนิทบ้าง

          ข้อนี้ไม่ใช่ปัญหาสำหรับวัยรุ่นแน่นอน แต่มันเป็นปัญหาของวัย .. เอ่อ.. ไงดีล่ะ วัยอย่างกับพวกแอ้เนี่ย ทำงาน คิดแต่เรื่องตัวเอง (และครอบครัว สำหรับพวกคนคู่) เผลอแผล็บเดียวคุณรู้ไหม เวลาผ่านไปไวอย่างกับติดปีก นัดเจอกันบ้าง เดือนละครั้ง สองเดือนครั้งก็ยังดี แต่ทำให้สม่ำเสมอ แล้ววันที่เรามีปัญหาอยากปรึกษาเพื่อน จะได้ไม่รู้สึกระดากกระเดื่อง ว่ายามสุขไม่เคยนึกถึง แต่พอเศร้าเมื่อไหร่ก็แจ้นมาทันที อีกอย่างหนึ่ง โลกของเราก็จะมีมิติ และมีสีสันมากขึ้น

          แอ้มีเพื่อนสนิทอยู่ 2 กลุ่มใหญ่ กับอีกหลายๆ กลุ่มย่อย (ทำไมเพื่อนมันเยอะนักฟระ) แอ้จะตั้งใจไว้เลยว่า ต้องได้นัดเจอแต่ละกลุ่ม 1 ครั้งในระยะเวลาไม่เกิน 2 เดือน ระหว่างนั้นก็ติดต่อด้วยวิธีอื่นๆ ไปพลางๆ ดูตามความเหมาะสม เช่นถ้ารู้ว่าเพื่อนยุ่ง ก็นัดทานข้าวเร็วๆ สักมื้อ แต่ถ้าค่อนข้างว่าง ก็ออกไปลันล้าที่ต่างจังหวัดกันสักคืน เพื่อมิตรภาพจะได้ไม่เจือจางลงไปตามเวลาค่ะ

4. วางแผนโทร.คุยกับเพื่อน

          วางแผนโทร. อาจฟังดูแปลก แต่ดูได้จากตัวเอง ถ้าแอ้กดโทรศัพท์แบบไม่มีสติ แสดงว่ากำลังมีความรู้สึกไม่ดีและอยากหาที่ระบาย ซึ่งไม่เกิดผลดีกับใครที่รับสายทั้งนั้น แต่บางสัปดาห์แอ้จะวางแผนว่าจะคุยกับเพื่อนคนไหน  สัปดาห์หนึ่งแอ้อาจจะคุยได้แค่คนเดียว (เพราะว่างและสะดวกคุยเฉพาะช่วงหัวค่ำวันเดียว ที่เหลือมีนัดบ้าง อยากพักผ่อนบ้าง) แต่หนึ่งเดือนแอ้ก็จะสามารถติดต่อเพื่อนได้ถึง 4 คน ที่เขาจะรู้ว่าเรายังคิดถึงเขาอยู่ และอย่าลืมแบ่งเวลาโทร.หาพ่อแม่บ้างนะคะ

5. จดหมายและโปสการ์ด

          เพื่อนๆ ใน Exteen เขียนโปสการ์ดกันเยอะมาก แต่เพื่อนๆ ของแอ้ไม่มีใครเขียนเลยค่ะ แอ้เขียนถึงพวกเขาตลอด แม้ว่าจะไม่ค่อยได้รับการตอบกลับ แต่ก็แค่บอกเพื่อนว่าเรายังนึกถึงเขาอยู่นะ บางครั้งเพื่อนๆ จะตอบเป็น SMS บ้าง หรือไม่ตอบบ้าง แต่อย่างไรก็ตามแอ้ว่า ในจินตนาการแอ้ได้ยินเสียงที่เขาอ่านการ์ดของเราอยู่แว่วๆ ในนั้นก็จะมีความคิดถึงส่งกลับมาด้วยค่ะ

6. ส่งอีเมลที่ไม่ใช่ฟอร์เวิร์ดเมลรูปสยองและเรื่องผี

          เขียนอีเมลถึงคนรู้จักที่ไม่มีบ้านเลขที่ไว้ส่งโปสการ์ด หรือคนที่นับถือกัน เช่นเจ้านายเก่า เพื่อนที่ทำงานเก่า ลูกค้าเก่าๆ ที่ถูกคอกัน หรือแม้แต่เพื่อนที่เจอระหว่างแรมทาง ทักทายกัน และติดต่อกันไว้ก็คงไม่เสียหลาย แอ้ว่าดีกว่าที่วันหนึ่งเราจะเดินสวนกับคนคนหนึ่งที่ข้างถนน แล้วก็หยีตามอง พลางคิดว่า เราเคยเจอไอ้หมอนี่ที่ไหนรึเปล่านะ ครั้งแรกเราอาจจะรู้สึกแปลกๆ ที่จะต้องเขียน แต่ก็ไม่จำเป็นต้องยาวยืดนี่คะ ทักสั้นๆ ได้ใจความ แล้วเขาจะตอบเรามาเองนั่นแหละ

7. ทำอะไรง่ายๆ ให้เพื่อนที่ทำงาน

          วันวาเลนไทน์ปีที่แล้ว แอ้อัดรูปน่ารักๆ เกี่ยวกับวันวาเลนไทน์ออกมาตัดเป็นชิ้นเล็กๆ แล้วหนีบด้วยตัวหนีบรูปสัตว์คู่ แจกเพื่อนที่ทำงานที่ติดต่อกันเสมอๆ เกือบปีผ่านไป เจ้าการ์ดจิ๋วยังตั้งอยู่บนโต๊ะของแต่ละคน และเวลามอง หากเพื่อนร่วมงานอมยิ้ม เขาก็จะยิ้มให้เวลาที่เราเดินผ่านเช่นกันค่ะ

..

..

          จริงๆ ทั้งหมดนี่ แอ้ว่าทุกคนรู้ และทำอยู่แล้วแหละค่ะ แต่สิ่งที่จะทำให้ช่องว่างระหว่างใจแคบลง ก็คงจะเป็นการกระทำอย่าง "สม่ำเสมอ" นั่นเอง ที่คิดเช่นนี้เพราะแอ้ว่า โลกนี้ช่างกว้างใหญ่ ผู้คนก็มากมาย การที่เราได้โคจรมาเจอกับใครคนหนึ่ง ซ้ำยังรู้สึกดีๆ ต่อกัน มันเป็นเรื่องไม่ธรรมดานะคะ ถ้าติดต่อกันได้ ก็อย่าปล่อยให้โอกาสในการมีเพื่อนอีกคนหนึ่งต้องผ่านไป แต่สิ่งสำคัญที่เราจะต้องมีเป็นหลักก็คือ

          "ความจริงใจ"

          หัวใจของการนำใจไปสื่อถึงใจ และเมื่อช่องว่างระหว่างใจลดลง

          คุณจะรู้ว่าเราไม่ได้อยู่ห่างไกลกันเลย..

..

..

..

..

 

หมายเหตุท้ายเอนทรี่ 

          เสาร์อาทิตย์นี้ และเสาร์อาทิตย์หน้า แอ้ออกไปซิ่งอีกแล้วค่ะ จะเก็บภาพบรรยากาศทริปแรก (และทริปสอง) ของหน้าหนาวมาฝากนะ เอิ่ม.. ส่วนทริปหนองคาย จะหาเวลาเขียนทันทีที่ว่างนะคะ (ซึ่งไม่รู้มะไหร่ แหะๆ) ตอนนี้แผนการเดินทางจนถึงสิ้นปีออกมาแล้ว (และอีกสองเดือนหลังสิ้นปีด้วย จะเที่ยวอะไรนักหนาแอ้เอ๊ย..) เอาเป็นว่า หนาวนี้ หากหัวใจอยากออกเดินทาง ก็ขยับแข้งขา เอาผ้าพันคอ แล้วออกไปซิ่งกันเลยค่ะ แต่ใครที่อยากหลบอยู่กับบ้านเงียบๆ เปิดคอมพ์เมื่อไหร่ ก็แวะมาเที่ยวไปพร้อมๆ กับแอ้ได้นะคะ จะพยายามไม่หายหัวนานๆ อีกแล้วค่ะ

          คิดถึงทุกคนจ้า..

..